Opis

A jeśli ludzka historia nie zaczyna się tam, gdzie zaczynają się nasze podręczniki?

Historia Atlantydy. Zaginiona Lemuria Williama Scotta-Elliota to jedna z książek, które nie tyle opisują przeszłość, ile próbują otworzyć drzwi do jej utraconej części. Do epok, po których – według autora – pozostały jedynie szczątki, legendy, podobieństwa kultur, geologiczne ślady oraz fragmenty wiedzy zachowanej w tradycji ezoterycznej.

Niniejsze wydanie łączy dwa klasyczne teksty Scotta-Elliota: The Story of Atlantis z 1896 roku oraz The Lost Lemuria z 1904 roku. Całość uzupełnia sześć map przedstawiających kolejne etapy istnienia Atlantydy i Lemurii.

Punktem wyjścia jest Atlantyda – kraina znana przede wszystkim z dialogów Platona. Autor nie zatrzymuje się jednak na opowieści o jednym zaginionym lądzie. Próbuje odtworzyć cały świat: jego geografię, ludy, władzę, religię, naukę, architekturę, migracje, miasta, broń, obyczaje i technikę. W książce pojawiają się między innymi Miasto Złotych Bram, statki powietrzne, wtajemniczeni władcy, potężne dynastie, wojny, czarna magia oraz kolejne kataklizmy niszczące kontynent.

Scott-Elliot zaczyna od pytania, które do dziś działa na wyobraźnię: Dlaczego po obu stronach oceanów pojawiają się podobne symbole, rytuały, legendy o potopie, piramidy, zbliżone tradycje religijne i zagadkowe podobieństwa językowe?

Autor przywołuje sondowania dna Atlantyku, rozmieszczenie flory i fauny, podobieństwa językowe i etnologiczne, analogie architektoniczne oraz przekazy starożytnych pisarzy. Zestawia je z opowieściami o zatopionych lądach i próbuje zbudować z nich obraz dawnego świata, którego centrum miała stanowić Atlantyda. Ale tutaj zaczyna się dopiero właściwa tajemnica.

Scott-Elliot nie ogranicza się bowiem do źródeł archeologicznych czy literackich. Otwarcie twierdzi, że część materiału pochodzi z zapisów okultystycznych i doświadczeń jasnowidzenia astralnego, które miały umożliwiać dostęp do swego rodzaju pamięci Natury – ponadmaterialnego archiwum przechowującego ślady przeszłych wydarzeń. Właśnie na tej niezwykłej metodzie autor opiera wiele najbardziej szczegółowych opisów Atlantydy. Dzięki temu powstaje wizja znacznie bardziej rozbudowana niż platońska legenda.

Atlantyda ma tu własne dzieje liczone w setkach tysięcy lat. Kolejne lądy znikają pod wodą. Wielki kontynent rozpada się na Rutę i Daityę, a ostatecznie pozostaje już tylko Poseidonis – ostatnia wyspa, która według tej chronologii ginie w 9564 roku p.n.e.

Jeszcze bardziej fascynujący jest opis złotego wieku Tolteków. To okres, w którym Atlantyda ma osiągnąć szczyt swej potęgi. Rozwijają się nauka i sztuka, istnieją szkoły wtajemniczenia, a władcy utrzymują kontakt z hierarchią okultystyczną. Potem jednak zaczyna się rozpad. Wiedza przestaje służyć rozwojowi. Staje się narzędziem dominacji.

Pragnienie władzy, bogactwa i przewagi nad innymi prowadzi do nadużywania ukrytych sił Natury, do konfliktu pomiędzy „Dobrym Prawem” a czarną magią. Miasto Złotych Bram pogrąża się w degeneracji, imperium rozpada się, a katastrofy stopniowo pożerają kontynent. I właśnie w tym miejscu książka zaczyna brzmieć jak coś więcej niż opowieść o dawnej cywilizacji. Bo historia Atlantydy staje się również historią ostrzeżenia. Co dzieje się z cywilizacją, kiedy jej możliwości rosną szybciej niż odpowiedzialność?

Druga część książki przenosi czytelnika jeszcze dalej – do Lemurii, świata starszego niż Atlantyda.

To wizja Ziemi zupełnie niepodobnej do tej, którą znamy. Gigantyczny kontynent, wielkie miasta, wulkany, prymitywne jeszcze społeczeństwa i istoty ludzkie o niezwykłej budowie. Scott-Elliot opisuje Lemurian jako olbrzymów mierzących nawet ponad cztery metry, posiadających – według jego relacji – dodatkowe zdolności wzrokowe i psychiczne.

Na Lemurii pojawiają się pierwsze wielkie ośrodki cywilizacji, tajemniczy nauczyciele i Loża Wtajemniczenia. Autor łączy ją również z początkiem późniejszej rasy atlantydzkiej. Lemuria nie ginie jednak tak jak Atlantyda. Nie pochłania jej woda. Jej zagłada przychodzi z wnętrza Ziemi.

Kontynent jest stopniowo niszczony przez nieustanne erupcje, trzęsienia ziemi, ogień, rozpalony pył i popiół. To długotrwała śmierć całego lądu, podczas której kolejne jego części stają się niezdatne do życia i znikają.

Historia Atlantydy. Zaginiona Lemuria nie jest zwykłą książką historyczną. To połączenie dawnej geologii, mitologii, teozofii, okultyzmu, antropologii i wizji pradziejów człowieka – dokument intelektualnego świata przełomu XIX i XX wieku, kiedy granica pomiędzy nauką, metafizyką i wielkimi pytaniami o początki ludzkości była znacznie bardziej płynna.

Można ją czytać jako ezoteryczny traktat. Można jako niezwykłą historię alternatywną. Można jako próbę odtworzenia świata, którego istnienia nigdy nie udało się jednoznacznie wykazać. Ale trudno po niej nie zadać sobie jednego pytania: ile razy cywilizacja może zniknąć, zanim jej historia zostanie uznana za legendę?