Przesłanie Indii dla Europy

Opis

Zanim Agarta stała się legendą, ktoś musiał pierwszy uchylić jej bramy. Tym człowiekiem był Alexandre Saint-Yves d’Alveydre.

Przesłanie Indii dla Europy należy do najdziwniejszych i najbardziej tajemniczych dzieł europejskiego ezoteryzmu końca XIX wieku. Jest jednocześnie traktatem mistycznym, wizją ukrytej historii ludzkości, opisem niewidzialnego porządku świata oraz próbą przekazania Europie wiedzy, która – według autora – od tysięcy lat pozostawała strzeżona w niedostępnych sanktuariach Azji.

Znaczenie tej książki jest jednak szczególne z jeszcze jednego powodu.

To właśnie Saint-Yves jako pierwszy przedstawił zachodniemu czytelnikowi Agartę – tajemnicze królestwo wtajemniczonych ukryte we wnętrzu Ziemi. W przedmowie do wydania z 1910 roku napisano wprost, że właśnie tutaj Agarta została po raz pierwszy ujawniona czytelnikom Zachodu.

Później nazwa ta zaczęła żyć własnym życiem. Agarta pojawiała się w literaturze ezoterycznej, teoriach o wnętrzu Ziemi, poszukiwaniach ukrytych mistrzów Wschodu i niezliczonych opowieściach o tajemniczej cywilizacji istniejącej poza granicami znanego świata. Tymczasem u źródła tej tradycji stoi właśnie Saint-Yves – francuski mistyk, filozof i twórca koncepcji Synarchii.

Według relacji przedstawionej w książce w 1885 roku autor zetknął się z księciem Hardjijem Scharipfem, który miał wprowadzić go w wiedzę pochodzącą od wtajemniczonych Wschodu. Saint-Yves twierdził później, że poprzez doświadczenia o charakterze astralnym i bilokacyjnym uzyskał dostęp do tajemniczych sanktuariów oraz zweryfikował część przekazanych mu informacji.

To właśnie wtedy przed czytelnikiem zaczyna wyłaniać się Agarta. Nie jako zwyczajne podziemne miasto. Nie jako ukryte państwo. Lecz jako ogromny, istniejący równolegle do naszego świata organizm duchowy, naukowy i społeczny.

Saint-Yves opisuje Agartę jako centrum pradawnej wiedzy, niedostępne dla przemocy i politycznego podboju. Samo jej imię interpretuje jako niedosiężna dla przemocy, niedostępna dla anarchii. Gdy pyta, gdzie właściwie się znajduje i jak do niej dotrzeć, odmawia wskazania drogi.

Bo według niego Agarty nie można po prostu odnaleźć na mapie. Trzeba być gotowym, aby jej bramy mogły się otworzyć.

W głębi Ziemi mają istnieć całe miasta, świątynie, szkoły i gigantyczne archiwa przechowujące pamięć cywilizacji. Saint-Yves opisuje podziemne biblioteki ciągnące się przez tysiące kilometrów, w których przez dziesiątki tysięcy lat gromadzono wiedzę o człowieku, naturze i Kosmosie. Kamienne tablice mają zawierać kroniki epok, cywilizacji i nauk dawno utraconych przez świat powierzchni.

Ale Agarta nie jest biblioteką martwej przeszłości. Według autora jej mieszkańcy nadal prowadzą badania. Fizyka, chemia, astronomia, psychologia, wiedza o duszy, magnetyzmie, elektryczności, wnętrzu Ziemi i strukturze Kosmosu mają być tam rozwinięte do poziomu, który dla człowieka Zachodu XIX wieku wydawałby się niemal magiczny. Saint-Yves wspomina nawet o powietrznych flotach, niezwykłych systemach transportu i laboratoriach badających siły Natury, których współczesna mu nauka dopiero zaczynała się domyślać.

Jeszcze bardziej niezwykła jest struktura samego państwa. Miliony uczniów, tysiące uczonych i wtajemniczonych, kolejne kręgi duchowej hierarchii, a w centrum – najwyższa trójca: Brahatmah, Mahatma i Mâhânga. Agarta jest dla Saint-Yvesa materialnym obrazem Synarchii – systemu, w którym wiedza, duchowość, sprawiedliwość i gospodarka mają współpracować zamiast walczyć o dominację.

I właśnie tutaj książka przestaje być tylko opowieścią o tajemniczym podziemnym świecie. Staje się ostrzeżeniem dla Europy.

Saint-Yves przeciwstawia porządek Agarty światu powierzchni – światu konfliktów, rywalizacji, militaryzmu, politycznej przemocy i materializmu. Według niego ludzkość posiada ogromną wiedzę, lecz nie osiągnęła jeszcze dojrzałości moralnej pozwalającej bezpiecznie z niej korzystać. Dlatego największe tajemnice pozostają zamknięte. Nie dlatego, że człowiek nie potrafi ich odnaleźć. Lecz dlatego, że mógłby ich użyć przeciwko sobie. W pewnym momencie książka schodzi jeszcze głębiej. Dosłownie.

Saint-Yves opisuje inicjowanych przemierzających coraz bardziej duszne korytarze wnętrza Ziemi, podziemny ogień, tajemnicze istoty oraz cyklopowe metropolie ukryte w otchłani. Granica pomiędzy mistyką, relacją z niezwykłego doświadczenia i wizją metafizyczną niemal całkowicie się zaciera.

Czy Saint-Yves rzeczywiście wierzył, że zobaczył Agartę? Tak. I właśnie to czyni tę książkę tak niezwykłą. Nie pisał jej jak autor fantastycznej powieści. Pisał jak człowiek przekonany, że ujawnia fragment wiedzy, która dotąd nie powinna była opuścić zamkniętych sanktuariów.

Przesłanie Indii dla Europy można czytać jako mistyczny traktat, dokument historii europejskiego okultyzmu, wizję alternatywnej cywilizacji albo świadectwo człowieka przekonanego, że dotarł tam, gdzie Zachód nie miał jeszcze dostępu.

Jedno pozostaje bezsporne w historii tej idei: od tej książki Agarta weszła do wyobraźni Zachodu.

A skoro Saint-Yves zdecydował się odsłonić jedynie część tajemnicy, pozostaje pytanie znacznie bardziej niepokojące: co postanowił przemilczeć?